2001 ജൂൺ 22. കോഴിക്കോടിന്റെ ആകാശത്ത് അന്ന് കരിമേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു. ഇടവേളകളില്ലാതെ പെയ്യുന്ന കനത്ത കാലവർഷ മഴ. വൈകുന്നേരം അഞ്ചേ മുക്കാലോടെ മംഗലാപുരത്ത് നിന്ന് ചെന്നൈയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന 6602-ാം നമ്പർ മംഗളൂരു - ചെന്നൈ മെയിൽ കടലുണ്ടി പാലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സ്ഥിരം കേൾക്കുന്ന തീവണ്ടിയുടെ ഇരമ്പൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തിന് വഴിമാറി. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള ആ ഇരുമ്പുപാലം തകർന്നു, യാത്രാക്കാരുമായി മൂന്ന് ബോഗികൾ കുത്തിയൊഴുകുന്ന കടലുണ്ടിപ്പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. മഴച്ചാറ്റലിൽ നിലവിളികൾ അലിഞ്ഞില്ലാതായി.
ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവൻ നെഞ്ചകം തകർത്ത, കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ തീവണ്ടി ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നിന് ഇന്ന് കാൽനൂറ്റാണ്ട് പൂർത്തിയാകുന്നു. അൻപതിലധികം ജീവനുകളാണ് അന്ന് ആ പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയത്. ഇരുന്നൂറിലേറെ പേർക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. യാത്രക്കാരുടെ സന്തോഷങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് പുഴ കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത് നിർമ്മിച്ച, 120 വർഷത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള ഇരുമ്പുപാലമായിരുന്നു അത്. കോഴിക്കോട് - മലപ്പുറം ജില്ലകളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ആ പാലത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ തൂൺ (Pier No. 3) കനത്ത മഴയിലെ അടിയൊഴുക്കിൽ താഴ്ന്നുപോയതാണ് ദുരന്തത്തിന് കാരണമായത്. ട്രെയിനിലുണ്ടായിരുന്ന 19 ബോഗികളിൽ എസ് 1, എസ് 2, എസ് 3 കോച്ചുകൾ പൂർണ്ണമായും പുഴയിലേക്ക് പതിച്ചു. മറ്റ് രണ്ട് ബോഗികൾ മണൽത്തിട്ടയിൽ തങ്ങിനിന്നു. ആ പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിൽ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞുമരിച്ചത് 52 മനുഷ്യരാണ്. ഇരുന്നൂറിലേറെ പേർക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു.
മരണത്തിന്റെ വ്യാപ്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചത് വീഴ്ചയുടെ ആഘാതമായിരുന്നു. ബോഗികൾ കൂപ്പുകുത്തിയപ്പോഴുണ്ടായ പരിക്കിലും ആഘാതത്തിലും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടാണ് പലരും പുഴയിലെ വെള്ളം കുടിച്ച് മരിച്ചതെന്നായിരുന്നു പിന്നീടുവന്ന പോസ്റ്റുമോർട്ടം റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കിയത്. അപകടത്തിൽ കാണാതായ ചിലരെക്കുറിച്ച് ഇന്നും യാതൊരു വിവരവുമില്ല എന്നത് ദുരന്തത്തിന്റെ തീവ്രത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.
കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോഴും ആ നടുക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം പേറി ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട് - അന്ന് ആ മരണപ്പാച്ചിലിൽ തീവണ്ടിയുടെ നിയന്ത്രണമുണ്ടായിരുന്ന ലോക്കോ പൈലറ്റായ പാലക്കാട് കോങ്ങാട് ചേലപ്പാറ സ്വദേശി ഗോപാലകൃഷ്ണൻ. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും അന്നത്തെ നടുക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്.
കടലുണ്ടി സ്റ്റേഷനിൽ മണിക്കൂറിൽ 50 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലായിരുന്നു ട്രെയിൻ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ ഓർക്കുന്നു. പാലത്തിൽ കയറിയതും പെട്ടെന്ന് വണ്ടി താഴേക്ക് പോകുന്നതുപോലെയും പിന്നിലേക്ക് അതിശക്തിയായി വലിക്കുന്നതുപോലെയുമുള്ള ഒരനുഭവമുണ്ടായി. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയും മുൻപേ വാക്വം ഗേജ് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ഡ്രോപ്പ് ആയതായി കണ്ടു. പുറകിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ബോഗികൾ കൂട്ടിയിടിച്ച് തകരുന്നതാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. ഉടൻ തന്നെ ഗാർഡിനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കിട്ടിയില്ല. തുടർന്ന് കടലുണ്ടി സ്റ്റേഷൻ മാസ്റ്ററെ വിളിച്ചാണ് ട്രെയിൻ അപകടത്തിൽപ്പെട്ട വിവരം ആദ്യം അറിയിക്കുന്നത്.
അപകടത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം തന്നെ, ഗോപാലകൃഷ്ണൻ സമയോചിതമായി ഇടപെട്ടു. എതിർദിശയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ട്രെയിൻ വരുന്നത് തടയാനായി അദ്ദേഹം തന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് പൈലറ്റിനെ ഡെറ്റണേറ്ററുകളുമായി ഒരു കിലോമീറ്ററോളം ദൂരേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. ഈ തീരുമാനം മറ്റൊരു വലിയ ദുരന്തമാണ് ഒഴിവാക്കിയത്.
സാധാരണഗതിയിൽ വലിയൊരു അപകടത്തിന് ശേഷം അതേ ലോക്കോ പൈലറ്റിനെത്തന്നെ തുടർയാത്രയ്ക്ക് റെയിൽവേ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. എന്നാൽ അന്ന് എഡിആർഎമ്മിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ബാക്കിയുള്ള 12 ബോഗികളുമായി മണിക്കൂറിൽ 10-15 കിലോമീറ്റർ മാത്രം വേഗതയിൽ വണ്ടിയോടിച്ച് അദ്ദേഹം ഷൊർണൂരിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് മറ്റൊരു ഡ്രൈവർക്ക് ചുമതല കൈമാറുകയായിരുന്നു. തുടർന്ന് റെയിൽവേ ആശുപത്രിയിൽ നടന്ന മെഡിക്കൽ പരിശോധനകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു വീഴ്ചയും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്തു. അപകടത്തിന് ശേഷം കടലുണ്ടി വഴി സർവീസ് നടത്തിയ ആദ്യത്തെ ട്രെയിനായ മദ്രാസ്-മംഗലാപുരം മെയിൽ ഓടിച്ചതും അദ്ദേഹം തന്നെയായിരുന്നു.
ദുരന്തത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ഇതിലും വലുതാകുമായിരുന്നു, കടലുണ്ടിക്കാരുടെ മനുഷ്യസ്നേഹം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ. അപകടം നടന്നയുടനെ കടലുണ്ടിയിലെയും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലെയും പള്ളികളിലെ മൈക്കുകളിലൂടെ അപകടവിവരം വിളിച്ചറിയിച്ചു. ഇതുകേട്ടാണ് നൂറുകണക്കിന് നാട്ടുകാർ കൊടുംമഴയിലും ഇരുട്ടിലും ചെറിയ വള്ളങ്ങളുമായി പുഴയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയത്. കനത്ത മഴയെയും ഇരുട്ടിനെയും വകവെക്കാതെ തങ്ങളുടെ ചെറിയ വള്ളങ്ങളുമായി മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും നാട്ടുകാരും രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനായി പുഴയിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. ബേപ്പൂരിൽനിന്ന് ഖലാസികളുമെത്തി.
രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിടയിൽ കനത്ത മഴ പെയ്തിറങ്ങിയിട്ടും നാട്ടുകാർ തളർന്നില്ല. കമ്പിപ്പാരയും മറ്റുമുപയോഗിച്ച് ട്രെയിനിന്റെ ജനലഴികൾ അവർ അടിച്ചുപൊട്ടിച്ചു. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയ ബോഗികളിൽ നിന്ന് അനേകം പേരെ അവർ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കയറ്റി. എന്നിട്ടും ആദ്യദിവസം തന്നെ 43 ജീവനുകളാണ് നഷ്ടമായത്. പല മൃതദേഹങ്ങളും തിരിച്ചറിയാനാവാത്തവിധം ചിതറിപ്പോയിരുന്നു. പരിക്കേറ്റവരെക്കൊണ്ട് തിരൂരങ്ങാടിയിലെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലെയും കോഴിക്കോട്ടെയും ആശുപത്രികൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. പിന്നീട് കൊച്ചിയിൽ നിന്നുള്ള നാവികസേനയുടെ ഡൈവർമാരും സന്നാഹങ്ങളും എത്തിയതോടെയാണ് കൂടുതൽ പേരെ പുറത്തെടുക്കാനായത്.
റെയിൽവേയുടെ സുരക്ഷാ വീഴ്ചകളെക്കുറിച്ച് വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് ഈ അപകടം വഴിതെളിച്ചു. കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന പാലത്തിന്റെ തൂണുകൾ താഴ്ന്നുപോയതാണ് അപകടകാരണം എന്നായിരുന്നു കണ്ടെത്തൽ. പഴയ ആ ഇരുമ്പുപാലം ഇന്ന് പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. റെയിൽവേ അതിന് സമാന്തരമായി നിർമ്മിച്ച പുതിയ കോൺക്രീറ്റ് പാലത്തിലൂടെയാണ് ഇപ്പോൾ തീവണ്ടികൾ സുരക്ഷിതമായി ചീറിപ്പായുന്നത്. പഴയ പാലത്തിന്റെ ചില തൂണുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പുഴയിൽ ഒരു വിങ്ങലായി ബാക്കിയുണ്ട്.
ഇന്ന് ആ പുതിയ പാലത്തിലൂടെ തീവണ്ടികൾ സുരക്ഷിതമായി ചീറിപ്പായുമ്പോൾ, കടലുണ്ടിക്കാർ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ ഇരുണ്ട സന്ധ്യയെ ഓർത്ത് നെടുവീർപ്പിടും. കാലം 25 വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും, കേരളത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ കടലുണ്ടി എന്ന പേരും അന്ന് കേട്ട നിലവിളികളും ഒരു തീരാനൊമ്പരമായി തുടരുകയാണ്.
Today marks a quarter-century since the Kadalundi train tragedy, one of the most heartbreaking disasters in Kerala's history. On the evening of June 22, 2001, amid heavy monsoon downpours, three coaches of the Mangalore-Chennai Mail plunged into the Kadalundi river. The accident occurred when a pillar of the 120-year-old British-era iron bridge sank due to strong underwater currents.
The tragedy claimed 52 lives and left over 200 people severely injured, with some passengers still unaccounted for to this day. Post-mortem reports later revealed that the sheer impact of the fall knocked many passengers unconscious, causing them to drown.