ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം പ്രത്യുല്പാദന നിരക്ക് (TFR) 1.9 ആയി കുറഞ്ഞുവെന്ന പുതിയ 'സാമ്പിള് രജിസ്ട്രേഷന് സിസ്റ്റം' (SRS) റിപ്പോര്ട്ട് പുറത്തുവന്നതോടെ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി പിന്തുടരുന്ന ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണ നയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്ച്ചകള് വീണ്ടും സജീവമായിരിക്കുകയാണ്. പല സംസ്ഥാനങ്ങളും നിയമപരമായും അല്ലാതെയും കര്ശനമായി നടപ്പിലാക്കി വരുന്ന 'രണ്ട് കുട്ടികള്' എന്ന നയം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണെന്ന ചോദ്യമാണ് ഈ കണക്കുകള് ഉയര്ത്തുന്നത്. ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം വെറുമൊരു നിയമപരമായ തീരുമാനമല്ലെന്നും മറിച്ച് സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ സാഹചര്യങ്ങളുടെ പരിണിതഫലമാണെന്നുമാണ് പുതിയ ഡേറ്റ അടിവരയിട്ടു പറയുന്നത്.
ഇന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും തദ്ദേശഭരണ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും സര്ക്കാര് ജോലികളിലും മത്സരിക്കുന്നതിന് 'രണ്ട് കുട്ടികള്' എന്ന നിബന്ധന കര്ശനമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്, ഇതു നടപ്പിലാക്കിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കണക്കുകള് പരിശോധിക്കുമ്പോള് അത്ഭുതകരമായ സത്യമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. നിയമം കടുപ്പിച്ചിട്ടും ബിഹാര്, രാജസ്ഥാന്, ഉത്തര്പ്രദേശ് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളില് ജനന നിരക്ക് ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാള് വളരെ ഉയര്ന്ന നിലയിലാണ് തുടരുന്നത്. ഇതില്നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്, ജനന നിയന്ത്രണമെന്നതു നിയമങ്ങള് കൊണ്ട് മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന ഒന്നല്ല എന്നതാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം, വിവാഹപ്രായം, ഗുണനിലവാരമുള്ള ആരോഗ്യ പരിപാലനം എന്നിവയാണ് ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രത്യുല്പ്പാദന നിരക്കിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന യഥാര്ത്ഥ ഘടകങ്ങളെന്നു കണക്കുകള് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കേരളം, തമിഴ്നാട് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങള് 1.3 എന്ന വളരെ കുറഞ്ഞ പ്രത്യുല്പ്പാദന നിരക്കിലേക്കെത്തിയതു നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങള് കൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, ദശാബ്ദങ്ങളായുള്ള മികച്ച പൊതുജനാരോഗ്യ നയങ്ങള്, സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള് എന്നിവയിലൂടെയാണ്. അക്ഷരാഭ്യാസം കുറഞ്ഞ സ്ത്രീകളില് പോലും ചെറിയ കുടുംബം എന്ന ആശയം സ്വാധീനം ചെലുത്താന് കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങള്ക്കു സാധിച്ചു. അതായത്, ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതനിലവാരം ഉയരുമ്പോള് അവര് തന്നെ ചെറിയ കുടുംബത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ഇവിടെ നിയമങ്ങള് പ്രഹസനമായി മാറുകയും, പകരം സാമൂഹിക മാറ്റം സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിപരീത ദിശയിലുള്ള വെല്ലുവിളികള്: അമിത ജനസംഖ്യയില്നിന്ന് പ്രായമാകുന്ന ജനസംഖ്യയിലേക്ക്
ഇന്ത്യ ഇന്ന് ഒരു വിരോധാഭാസത്തിലൂടെയാണു കടന്നുപോകുന്നത്. ഒരു വശത്ത് ഇപ്പോഴും ഉയര്ന്ന ജനന നിരക്ക് നിലനിര്ത്തുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങള്, മറുവശത്ത് ജനന നിരക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ് തൊഴില് സേനയുടെ കുറവും പ്രായമായവരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതും ഭീഷണിയാകുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങള്. ആന്ധ്രാപ്രദേശും തമിഴ്നാടും പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങള് ഇപ്പോള് പ്രസവത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന (Pro-natalist) നയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നതു വലിയൊരു മാറ്റമാണ്. ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ട് തയ്യാറാക്കിയ നമ്മുടെ നിയമ സംവിധാനത്തിന്, ജനന നിരക്ക് കുത്തനെ കുറയുമ്പോള് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ പദ്ധതിയില്ല.
പുതിയ കണക്കുകള് നല്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് വളരെ വ്യക്തമാണ്: ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യ ഇനി ഒരു ഏകീകൃത ദേശീയ പ്രശ്നമല്ല. ഓരോ സംസ്ഥാനവും വ്യത്യസ്തമായ ജനസംഖ്യാ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണു കടന്നുപോകുന്നത്. ഉയര്ന്ന ജനന നിരക്കുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില് നിയമപരമായ ശിക്ഷാനടപടികളേക്കാള് ആവശ്യം പെണ്കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യ മേഖലയിലുള്ള നിക്ഷേപവുമാണ്. അതേസമയം, ജനന നിരക്ക് കുറഞ്ഞ സംസ്ഥാനങ്ങളില് വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും കുടുംബങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതിനുള്ള പിന്തുണ സംവിധാനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്.അടിച്ചേല്പ്പിക്കപ്പെടുന്ന നിയമങ്ങള് വ്യക്തികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളെയും ഹനിക്കുകയേയുള്ളൂ എന്ന് പല അന്താരാഷ്ട്ര പഠനങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യാ നയം ഇനി വിഭജനത്തിന്റേതല്ല, മറിച്ച് ഓരോ പ്രദേശത്തിന്റെയും പ്രത്യേകതകള് ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന വികേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ആരോഗ്യനയമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലാത്തപക്ഷം, നിയമങ്ങള് കൊണ്ട് ജനസംഖ്യയെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന വ്യാമോഹം രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി വികസനത്തിനു തന്നെ വിഘാതമായേക്കാം.
India's Total Fertility Rate (TFR) has declined to 1.9, according to the latest Sample Registration System (SRS) report, reigniting debates over the effectiveness of the country's long-standing two-child population control policies. The data suggest that states enforcing strict two-child norms continue to record higher fertility rates, while states like Kerala and Tamil Nadu achieved low fertility through better education, healthcare, and social development rather than legal restrictions.
