ഒറ്റത്തവണ പരാജയപ്പെട്ട ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബിൽ വീണ്ടും പാർലമെന്റിൽ എത്തിക്കാൻ കേന്ദ്ര സർക്കാർ നടത്തുന്ന തിരക്കിട്ട നീക്കങ്ങൾ കേവലമൊരു ഭരണപരമായ പരിഷ്കാരമല്ല, മറിച്ച് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാണ്. ലോകസഭാ സീറ്റുകൾ 850 ആയി ഉയർത്താനുള്ള ഈ നീക്കം, രാജ്യത്തിന്റെ ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തെയും പ്രാദേശിക കക്ഷികളുടെ നിലനിൽപ്പിനെയും എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ ശക്തമായ ആശങ്കകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ പരാജയത്തോടെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധത്തിലായ ഡിഎംകെയെയും, ആഭ്യന്തര മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന തൃണമൂൽ കോൺഗ്രസിനെയും ലക്ഷ്യമിട്ട് കേന്ദ്രം നടത്തുന്ന അനുനയ നീക്കങ്ങൾ കേവലമൊരു 'വിഷയാധിഷ്ഠിത പിന്തുണ' ഉറപ്പാക്കൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പ്രതിപക്ഷ ഐക്യത്തിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രം കൂടിയാണ്.
2027-ലെ സെൻസസ് എന്ന രാഷ്ട്രീയ വിലപേശൽ ആയുധം
പുതിയ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി പാസാക്കിയില്ലെങ്കിൽ 2027-ലെ സെൻസസ് പൂർത്തിയാകുന്നതോടെ മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയം സ്വയമേവ നടക്കുമെന്ന കേന്ദ്രത്തിന്റെ വാദം ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് നേരെയുള്ള വ്യക്തമായ ഒരു ഭീഷണിയാണ്. ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കിയതിന് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ശിക്ഷ ലഭിക്കുമെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ് കേന്ദ്രം ഇവിടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിലപേശൽ ആയുധമാക്കുന്നത്. ഒന്നുകിൽ കേന്ദ്രം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഉപാധികൾ അംഗീകരിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ ജനസംഖ്യാ വിസ്ഫോടനം സംഭവിച്ച ഉത്തരേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം പൂർണ്ണമായി അടിയറവ് വെക്കുക എന്നൊരു ഇരുതല മൂർച്ചയുള്ള കെണിയാണ് കേന്ദ്ര സർക്കാർ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ കക്ഷികൾക്ക് മുന്നിൽ വെക്കുന്നത്.
1971-ലെ സെൻസസ് നിലനിർത്തൽ താൽക്കാലിക ആശ്വാസമോ അതോ കണ്ണിൽ പൊടിയിടലോ?
സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സീറ്റ് അനുപാതം നിലനിർത്താൻ 1971-ലെ സെൻസസ് തന്നെ മാനദണ്ഡമാക്കുമെന്ന കേന്ദ്രത്തിന്റെ പുതിയ വാഗ്ദാനം പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ കടുത്ത എതിർപ്പിനെത്തുടർന്ന് തടിയൂരാൻ നടത്തുന്ന താൽക്കാലിക നീക്കമായി വേണം വിലയിരുത്താൻ. ലോക്സഭയിലെ ആകെ സീറ്റുകൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ കേരളം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ സീറ്റുകൾ വർദ്ധിക്കുമെങ്കിലും, പാർലമെന്റിലെ മൊത്തം സീറ്റുകളിൽ ഈ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുള്ള ശതമാന പങ്കാളിത്തം നേരിയ തോതിൽ കുറയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കൃത്യമായ ഭരണഘടനാപരമായ പരിരക്ഷയില്ലാതെ, കേവലം സംഖ്യകളുടെ മാന്ത്രികത കാണിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യം ഭാവിയിൽ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ ഇതിന് പിന്നിലുണ്ടെന്ന സംശയം ശക്തമാണ്.
വാഗ്ദാനങ്ങളിലെ സുതാര്യതക്കുറവും ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റവും
നേരത്തെ പാർലമെന്റിൽ പരാജയപ്പെട്ട 131-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ബില്ലിൽ ഏത് സെൻസസ് ആണ് മാനദണ്ഡമാക്കുക എന്ന് വ്യക്തമാക്കാതിരുന്നത് കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഒളിച്ചുകളി വ്യക്തമാക്കുന്നതായിരുന്നു. ആഭ്യന്തര മന്ത്രി സഭയിൽ നൽകിയ വാക്കാലുള്ള ഉറപ്പുകൾക്ക് നിയമപരമായ യാതൊരു വിലയുമില്ലെന്ന് പ്രതിപക്ഷം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരുന്നു. സർക്കാർ നേരിട്ട് നിയോഗിക്കുന്ന ഒരു ജഡ്ജിയുടെ കീഴിലുള്ള മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയ കമ്മീഷൻ കേന്ദ്രത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പുനൽകാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയില്ല. സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അതിരുകൾ പുനർനിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെയും ജനപ്രതിനിധികളുടെയും അവകാശങ്ങളെ മറികടന്ന് കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ഭരണം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമായാണ് ജനാധിപത്യവാദികൾ ഇതിനെ കാണുന്നത്.
2029-ലേക്ക് നീളുന്ന രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ
ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി പരാജയപ്പെട്ടാൽ പോലും കേവല ഭൂരിപക്ഷം ഉപയോഗിച്ച് സാധാരണ ഡിലിമിറ്റേഷൻ ബില്ലിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോകുമെന്ന കേന്ദ്ര വൃത്തങ്ങളുടെ മുന്നറിയിപ്പ് പ്രതിപക്ഷത്തിന് മേലുള്ള ശക്തമായ സമ്മർദ്ദമാണ്. 2029-ലെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ രീതിയിൽ രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂഘടന മാറ്റിയെഴുതുക എന്നതാണ് ഭരണകക്ഷിയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം. തമിഴ്നാടിന്റെയും മറ്റ് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഫെഡറൽ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് ഡിഎംകെ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കേന്ദ്രത്തിന്റെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദതന്ത്രങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രാദേശിക കക്ഷികൾക്ക് എത്രത്തോളം പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ കഴിയുമെന്നത് വരും ദിവസങ്ങളിലെ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിക്കും.
English Summary: The Union government's renewed push to increase the strength of the Lok Sabha to around 850 seats has triggered concerns among opposition parties and several southern states. Critics argue that the move is not merely an administrative reform but part of a long-term political strategy that could alter India's federal balance and weaken the influence of regional parties.
