പരമ്പരാഗത നെല്‍വിത്തുകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി തന്റെ ജീവിതം തന്നെ നല്‍കിയ പത്മശ്രീ ചെറുവയല്‍ രാമന് (74) അന്തരിച്ചു. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍ കോളജ് ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സയിലിരിക്കെയായിരുന്നു അന്ത്യം. 'വയനാടിന്റെ നെല്ലച്ഛന്‍' എന്ന പേരില്‍ പ്രശസ്തനായ അദ്ദേഹം, നൂറുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് വയനാട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന നാടന്‍ നെല്‍വിത്തിനങ്ങളില്‍ 50-ലേറെ വിത്തുകള്‍ കൃഷി ചെയ്ത് നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്നു.
1952-ല്‍ വയനാട് മാനന്തവാടിക്കടുത്തുള്ള കമ്മനയിലാണ് ചെറുവയല്‍ രാമന് ജനിച്ചത്. ആദിവാസി കുറിച്യ സമുദായാംഗമായ രാമന്, കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ വയലില്‍ പണിയെടുത്തും മുതിര്‍ന്നവരില്‍ നിന്ന് വിത്തിന്റെയും വിളവിന്റെയും പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചും കൃഷിയെ അടുത്തറിഞ്ഞു. ഏത് വിത്ത് ഏത് മണ്ണിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും ഇണങ്ങും എന്ന പരമ്പരാഗത അറിവാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈമുതല്‍. പരമ്പരാഗത നെല്‍കൃഷിയില്‍ പരിചയസമ്പന്നനായിരുന്ന അമ്മാവനില്‍നിന്നാണ് അദ്ദേഹം കൃഷിയുടെ പ്രായോഗിക പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചത്. അമ്മാവന്റെ മരണശേഷം, അദ്ദേഹത്തില്‍നിന്ന് ലഭിച്ച പരമ്പരാഗത നെല്‍വിത്തുകള്‍ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് രാമന് സ്വന്തം ദൗത്യം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയത്. കാലക്രമേണ പല നാട്ടുവിത്തുകളും കൃഷിയില്‍നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ്, അവ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന വലിയൊരു ദൗത്യത്തിലേയ്ക്ക് രാമനെ നയിച്ചു.
വിത്തുസങ്കേതവും ജൈവരീതിയും
ഹരിത വിപ്ലവത്തില്‍ പരമ്പരാഗത വിത്തുകള്‍ നഷ്ടമാകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ് അവ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചത്. വയനാടിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍നിന്ന് പരമ്പരാഗത നെല്‍വിത്തുകള്‍ ശേഖരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചില വിത്തുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ദീര്‍ഘകാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു. ഹൈബ്രിഡ് വിത്തുകളും രാസവളങ്ങളും കൃഷിയിടങ്ങള്‍ കീഴടക്കിയപ്പോഴും രാമന് പിന്നോട്ടു പോയില്ല. ഗന്ധകശാല, ജീരകശാല, തൊണ്ടി, ചെന്നെല്ല്, ചേറ്റുവെളിയന്‍, ചോമാല, മണ്ണുവെളിയന്‍, പല്‍ക്കയമ തുടങ്ങി 50-ലധികം പരമ്പരാഗത നെല്‍വിത്തിനങ്ങള്‍ വര്‍ഷംതോറും സ്വന്തം വയലില്‍ വിതച്ചും കൊയ്തും അദ്ദേഹം നിലനിര്‍ത്തുന്നു. വിത്ത് ഒരു ഉത്പന്നം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് തലമുറകളുടെ ഭക്ഷ്യാവശ്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിച്ചു നിര്‍ത്തുന്ന ഒന്നാണെന്ന ബോധ്യമാണ് ഈ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
വിത്തുകള്‍ സൂക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, ആവശ്യക്കാരായ കര്‍ഷകര്‍ക്ക് പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു രാമന്. ഒരു വിത്ത് ഒരിടത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങിയാല്‍ അത് നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യത കൂടുമെന്നും പലരുടെ കൈകളില്‍ എത്തുമ്പോഴാണ് അത് സുരക്ഷിതമാകുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. രാസവളങ്ങളും കീടനാശിനികളും ഒഴിവാക്കി പൂര്‍ണമായും ജൈവരീതിയിലാണ് രാമന്റെ കൃഷി. മണ്ണിന്റെ ആരോഗ്യവും പരിസ്ഥിതിയുടെ സന്തുലനവും കാത്തുകൊണ്ടുള്ള ഈ കൃഷി രീതി അദ്ദേഹത്തെ ഒരു പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷകനാക്കി മാറ്റി. താന്‍ സംരക്ഷിക്കുന്ന വിത്തുകള്‍ അദ്ദേഹം പണത്തിന് പകരമായി വില്‍ക്കാറില്ല. പകരം, വാങ്ങുന്നയാള്‍ അടുത്ത വിളവെടുപ്പില്‍ ആ വിത്തിന്റെ ഇരട്ടി തിരിച്ചുകൊടുക്കണം എന്ന ലളിതമായ ഉപാധിയിലാണ് അദ്ദേഹം സൗജന്യമായി വിത്തു നല്‍കുന്നത്.
അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധയും പുരസ്‌കാരങ്ങളും
ബ്രസീലില്‍ നടന്ന ലോക കാര്‍ഷിക സെമിനാര്‍ ഉള്‍പ്പെടെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇന്ത്യയുടെ ശബ്ദമായി ചെറുവയല്‍ രാമന് പ്രതിനിധ്യമായി. 2011-ല്‍ ഹൈദരാബാദില്‍ നടന്ന രാജ്യാന്തര ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണ സമ്മേളനത്തില്‍ കേരളത്തിലെ കര്‍ഷകരെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. തൃശൂര്‍ കാര്‍ഷിക സര്‍വ്വകലാശാലാ സെനറ്റ് അംഗമായിരുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്‍ഷിക അനുഭവങ്ങള്‍ അറിയാനും വിത്തിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍നിന്നും ആളുകള്‍ വയനാട്ടിലെത്തി.
കേന്ദ്ര കൃഷിമന്ത്രാലയത്തിന്റെ ജിനോം സേവ്യര്‍ പുരസ്‌കാരം, ജനിതക സംരക്ഷണ പുരസ്‌കാരം തുടങ്ങിയ അംഗീകാരങ്ങളും ഈ കര്‍ഷകനെ തേടിയെത്തിയിരുന്നു. കാര്‍ഷിക, ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണ രംഗത്തെ സംഭാവനകള്‍ പരിഗണിച്ച് 2023-ല്‍ രാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന് പദ്മശ്രീ നല്‍കി ആദരിച്ചു. കേരള സര്‍ക്കാരിന്റെ സംസ്ഥാന ജൈവവൈവിധ്യ പുരസ്‌കാരവും സംസ്ഥാന, ദേശീയ തലങ്ങളില്‍ മറ്റ് ഒട്ടേറെ അംഗീകാരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും ആഗോളതാപനവും കൃഷിയെയും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെയും സാരമായി ബാധിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തില്‍, ചെറുവയല്‍ രാമന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. രോഗപ്രതിരോധശേഷിയും വരള്‍ച്ചയെയും വെള്ളപ്പൊക്കത്തെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷിയുള്ള പാരമ്പര്യ വിത്തുകള്‍ വരുംകാലത്തെ കൃഷിയുടെ ഭാവി തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിക്കുന്നു.
Padma Shri awardee Cheruvayal Raman, widely known as the “Rice Grandfather of Wayanad,” has passed away at the age of 74 while undergoing treatment at Kozhikode Medical College Hospital. A member of the Kurichya tribal community, Raman devoted his life to preserving traditional paddy varieties and protecting agricultural biodiversity. Born in 1952 in Kamman near Mananthavady in Wayanad, Kerala, Raman learned traditional farming practices from his elders and maternal uncle. Recognising that many indigenous rice varieties were disappearing with the spread of hybrid seeds and chemical-intensive farming, he began collecting and conserving traditional seeds. He maintained more than 50 indigenous rice varieties, including Gandhakasala, Jeerakasala, Thondi, Chennellu, Chettuveliyan, Chomala, Mannuveliyan and Palkayam