പാർലമെന്റിന്റെ ആയുസ്സ് കുറച്ചും, സുപ്രധാന ബില്ലുകൾ ചർച്ച കൂടാതെ ശബ്ദവോട്ടോടെ പാസാക്കിയും എക്സിക്യൂട്ടീവ് അധികാരം കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ തകരുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സാണ്.
ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആശങ്കാജനകമായ ഒരു പരിവർത്തനത്തിനാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു പതിറ്റാണ്ടുകാലം രാജ്യം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. മുൻപ് യുപിഎ ഭരണകാലത്ത് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങളും തടസ്സപ്പെടുത്തലുകളും കാരണം സഭാനടപടികളുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതിനെ ബിജെപി നിരന്തരം വിമർശിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിനുശേഷം അധികാരത്തിൽ വന്ന നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ പാർലമെന്റിന്റെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത രേഖകളിൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചതായി കാണിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലെ ജനാധിപത്യപരമായ ആഴവും ഭരണകൂടത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള സഭയുടെ മേൽനോട്ടാധികാരവും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുകയാണുണ്ടായത്. കാതലായ സംവാദങ്ങളെയും പരിശോധനകളെയും അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് സർക്കാർ നേടിയെടുത്ത ഈ 'വേഗത' യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സുകെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്.
തകർന്നുവീഴുന്ന പരിശോധനാ സംവിധാനങ്ങൾ: പാർലമെന്ററി കമ്മിറ്റികൾ വിസ്മൃതിയിലേക്ക്
ഒരു നിയമം രാജ്യത്ത് നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് മുൻപ് അതിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാൻ പാർലമെന്ററി സമിതികൾക്ക് (കമ്മിറ്റികൾ) വിടുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു കീഴ്വഴക്കമാണ്. എന്നാൽ പതിനഞ്ചാം ലോക്സഭയിൽ എഴുപത്തിയൊന്ന് ശതമാനം ബില്ലുകളും ഇത്തരത്തിൽ സൂക്ഷ്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കിയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, പതിനേഴാം ലോക്സഭയിൽ അത് വെറും പതിനാറ് ശതമാനമായി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. രാജ്യത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ വിവാദ കാർഷിക നിയമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സുപ്രധാന ബില്ലുകൾ യാതൊരുവിധ പരിശോധനകളോ ചർച്ചകളോ ഇല്ലാതെയാണ് ഭരണപക്ഷം സഭയിൽ പാസാക്കിയെടുത്തത്. ഒടുവിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് കർഷകരുടെ നീണ്ട പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ സർക്കാരിന് ആ നിയമങ്ങൾ പിൻവലിക്കേണ്ടി വന്നത് പാർലമെന്ററി പരിശോധനകൾ ഒഴിവാക്കിയതിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ദുരന്തഫലമാണ്.
എക്സ്പ്രസ് വേഗതയിലെ നിയമനിർമ്മാണം
ഇതിനുപുറമേ, പാർലമെന്റിലെ ചർച്ചകളുടെ ദൈർഘ്യം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലാണ് വെട്ടിച്ചുരുക്കപ്പെടുന്നത്. പതിനേഴാം ലോക്സഭയിൽ പാസാക്കപ്പെട്ട ബില്ലുകളിൽ മൂന്നിലൊന്നും ഒരു മണിക്കൂറിൽ താഴെ മാത്രം ചർച്ച ചെയ്താണ് നിയമമാക്കിയത്. ഇതിലും ദാരുണമായ അവസ്ഥ രാജ്യത്തിന്റെ ബജറ്റ് നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാസാക്കുന്ന കാര്യത്തിലാണ് ഉണ്ടായത്. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ ധനവിനിയോഗം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ബജറ്റ് നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ എൺപത് ശതമാനത്തോളമാണ് ഒരു ചർച്ചയും കൂടാതെ വെറും ശബ്ദവോട്ടോടെ പാർലമെന്റിൽ അംഗീകരിച്ചുപോന്നത്. പ്രതിപക്ഷ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ബില്ലുകൾ സാങ്കേതികമായി പാസാക്കിയെടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നതിനാൽ രേഖകളിൽ സഭയുടെ കാര്യക്ഷമത ഉയർന്നതായി കാണിക്കും, എന്നാൽ ജനാധിപത്യപരമായ പരിശോധന അവിടെ പൂർണ്ണമായും നിഷേധിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ചോദ്യങ്ങളില്ലാത്ത സഭ
ജനപ്രതിനിധികളുടെ സഭയിലെ സാന്നിധ്യം ഇലക്ട്രോണിക് സംവിധാനങ്ങൾ വഴി ഉയർന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സഭയ്ക്കുള്ളിലെ അവരുടെ സജീവമായ ഇടപെടലുകൾ കുറഞ്ഞു വരികയാണ്. പാർലമെന്റിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ മേൽനോട്ട സംവിധാനമായ ചോദ്യോത്തര വേളകൾ പോലും ഇന്ന് നിഷ്ക്രിയമാണ്. ആകെയുള്ള ചോദ്യങ്ങളിൽ വെറും ഇരുപത്തിനാല് ശതമാനത്തിന് മാത്രമാണ് വാക്കാലുള്ള മറുപടികൾ ലഭിക്കുന്നത്.
അതേസമയം, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ തുക ചിലവഴിക്കുന്ന പ്രതിരോധ വകുപ്പ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സുപ്രധാന പാർലമെന്ററി സ്ഥിരം സമിതികളുടെ വാർഷിക യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണം മുൻകാലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് മൂന്നിലൊന്നായി കുറഞ്ഞു. സമിതികൾ സമർപ്പിക്കുന്ന റിപ്പോർട്ടുകളിൽ പകുതിയോളവും കേവലം ഭരണപരമായ തുടർനടപടികൾ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുമ്പോൾ, അവയുടെ അന്വേഷണാത്മക സ്വഭാവം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
സഭയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഭരണം: വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃത ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വരവ്
ഭരണത്തലവന്റെ സഭയോടുള്ള സമീപനത്തിലും ഈ മാറ്റം വ്യക്തമാണ്. മുൻ പ്രധാനമന്ത്രി ഡോ. മൻമോഹൻ സിംഗ് സഭയിലെ ചോദ്യോത്തര വേളകളിലും നയരൂപീകരണങ്ങളിലും കൃത്യമായി പങ്കെടുക്കുകയും പാർലമെന്റ് കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ഭരണശൈലി പിന്തുടരുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ചർച്ചകളിൽ നിന്നുള്ള വിട്ടുനിൽക്കൽ വളരെ പ്രകടമാണ്. നന്ദിപ്രമേയങ്ങളിലോ അവിശ്വാസ പ്രമേയങ്ങളിലോ ഉള്ള പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രം തന്റെ സാന്നിധ്യം ഒതുക്കുന്ന അദ്ദേഹം, പാർലമെന്റിന് പുറത്തുള്ള വലിയ ജനസമ്പർക്ക പരിപാടികൾക്കാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. കൂടാതെ സഭ ചേരാത്ത സമയങ്ങളിൽ ഓർഡിനൻസുകൾ വഴി നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന അമിതാധികാര പ്രവണതയും വർദ്ധിച്ചു. പ്രതിപക്ഷാംഗങ്ങളെ കൂട്ടത്തോടെ സസ്പെൻഡ് ചെയ്തും, ചോദ്യങ്ങളെയും ചർച്ചകളെയും ഭയന്നും മുന്നോട്ട് പോകുന്ന എക്സിക്യൂട്ടീവിന്റെ ഈ രീതി ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യപരമായ മേൽനോട്ട സംവിധാനങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും തകർക്കുന്നതാണ്.
The erosion of democratic integrity in India is being driven by the centralization of executive power, marked by curtailed parliamentary sessions and the passage of critical legislation via voice votes without substantive debate. Over the past decade, the country has witnessed a deeply concerning transformation in its parliamentary history. While the BJP previously criticized the UPA government for lost legislative time due to opposition protests, the current administration—despite boasting improved metrics on parliamentary productivity—has effectively undermined the democratic depth of lawmaking.