തൃശൂർ വെടിമരുന്നു ദുരന്തത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാർ ജുഡീഷ്യൽ അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത് വീണ്ടുമൊരു ചർച്ചയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ജനരോഷം ആളിപ്പടരുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ അന്വേഷണ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലൂടെ താൽക്കാലിക ശാന്തി കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പതിവ് ശൈലിയാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം ജുഡീഷ്യൽ കമ്മിഷനുകൾ നടത്തുന്ന കണ്ടെത്തലുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ അതോ വിവാദങ്ങളെ തണുപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണം മാത്രമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന ഗൗരവകരമായ ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു.
ഓരോ ദുരന്തത്തിന് ശേഷവും അന്വേഷണങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ പ്രസക്തി പലപ്പോഴും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ട്. തൃശൂർ സംഭവത്തിൽ ഇപ്പോൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട അന്വേഷണവും മുൻപ് നടന്ന സമാനമായ നിരവധി അന്വേഷണങ്ങളുടെ തുടർച്ചയാണ്. നിശ്ചിത കാലയളവിനുള്ളിൽ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിക്കണമെന്ന കർശന വ്യവസ്ഥയോടെയാണ് കമ്മിഷനുകൾ ചുമതലയേൽക്കുന്നതെങ്കിലും, പലപ്പോഴും കാലാവധി നീട്ടി വാങ്ങുന്നതും റിപ്പോർട്ടുകൾ സമർപ്പിക്കാൻ വൈകുന്നതും പതിവാണ്. ഒരു അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുൻപേ കമ്മിഷൻ അധ്യക്ഷന്മാർക്ക് മറ്റ് ചുമതലകൾ ലഭിക്കുന്നതും അന്വേഷണത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയെയും ഗൗരവത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
കമ്മിഷനുകളുടെ കണ്ടെത്തലുകൾ വെളിച്ചം കാണുന്നതിലെ കാലതാമസമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന പോരായ്മ. മാസങ്ങളോളം നീളുന്ന തെളിവെടുപ്പിന് ശേഷം സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന റിപ്പോർട്ടുകളിലെ പ്രധാന ശുപാർശകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിൽ സർക്കാരുകൾ കാട്ടുന്ന അലംഭാവം ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത കുറയ്ക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയമായ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ ആഘോഷിക്കപ്പെടുകയും, ഭരണകൂടത്തിന് തലവേദനയാകുന്ന കണ്ടെത്തലുകൾ സെക്രട്ടേറിയറ്റിലെ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഒതുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന കാഴ്ചയാണ് കേരളം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. തൃശൂർ ദുരന്തം പോലെ ജനങ്ങളുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും ഭീഷണിയാകുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ പോലും ശുപാർശകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിലെ വൈകൽ സമാനമായ അപകടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാൻ കാരണമാകുന്നു.
സാമ്പത്തിക വശമെടുത്താൽ, ഓരോ അന്വേഷണ കമ്മിഷനും ഖജനാവിന് നൽകുന്നത് ഭീമമായ ബാധ്യതയാണ്. വിരമിച്ച ജഡ്ജിമാരുടെ സേവനം ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ നൽകേണ്ടിവരുന്ന ഉയർന്ന വേതനം, ഓഫീസ് സൗകര്യങ്ങൾ, ജീവനക്കാരുടെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കായി നികുതിപ്പണത്തിൽ നിന്ന് കോടികളാണ് ചെലവാക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇത്രയും തുക ചെലവാക്കി നടത്തുന്ന അന്വേഷണങ്ങളിലെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാരിന് നിയമപരമായ ബാധ്യതയില്ലെന്നതാണ് ഈ സംവിധാനത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരിമിതി. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ, അന്വേഷണങ്ങൾ വെറും പണം ധൂർത്തടിക്കാനുള്ള വഴിയാണെന്ന വിമർശനം പൊതുസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നുണ്ട്.
ചുരുക്കത്തിൽ, തൃശൂർ വെടിമരുന്നു ദുരന്തത്തിലെ പുതിയ അന്വേഷണ പ്രഖ്യാപനം വെറുമൊരു അനുഷ്ഠാനമായി മാറരുത്. ഓരോ തവണയും ദുരന്തങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ജുഡീഷ്യൽ അന്വേഷണത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നതിന് പകരം, മുൻ കമ്മിഷനുകൾ നൽകിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾ എത്രത്തോളം നടപ്പിലായി എന്നുകൂടി പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണപരമായ വീഴ്ചകൾ പരിഹരിക്കാനോ കുറ്റക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം അന്വേഷണങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുമ്പോൾ ജുഡീഷ്യൽ കമ്മിഷൻ എന്ന വാക്കിൻ്റെ അർത്ഥം തന്നെ ജനമധ്യത്തിൽ ചോർന്നുപോകുകയാണ്. സത്യസന്ധമായ കണ്ടെത്തലുകളും അവ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയും ഒത്തുചേർന്നാൽ മാത്രമേ ഇത്തരം കമ്മിഷനുകൾക്ക് അർത്ഥമുണ്ടാകൂ.
English Summary: This analysis examines the frequent deployment of judicial commissions by the Kerala government to manage public crises, highlighted by the recent inquiry into the Thrissur fireworks disaster. It highlights a recurring pattern where commissions, often led by the same retired judges, serve as a strategic tool to de-escalate political controversies and public outcry. While these investigations incur significant costs to the state exchequer, their findings frequently remain unimplemented or are relegated to bureaucratic storage, questioning the actual efficacy of the system in ensuring justice and administrative reform.