ഇന്ത്യൻ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്ത് സാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും ബാധ്യതകളിൽ നിന്നുള്ള ഒത്തുതീർപ്പുകളും എന്നും വലിയ ചർച്ചാ വിഷയമാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് കോടികളുടെ കടബാധ്യതകൾ വെറും തുച്ഛമായ തുകയ്ക്ക് ഒത്തുതീർപ്പാക്കൻ ശ്രമിക്കുന്ന വ്യവസായികളുടെ വാർത്തകൾ ഒരു വശത്ത് നടക്കുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് വമ്പൻ സർക്കാർ വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങൾ എങ്ങനെ തകർച്ചയിലേക്ക് വീഴുന്നു എന്നതിന്റെ ചരിത്രവുമുണ്ട്. എസ്സൽ ഗ്രൂപ്പ് (Zee) ചെയർമാൻ സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ പാപ്പരത്ത കേസിലെ പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങളും, അതിൽ എൻസിഎൽടി ബെഞ്ചുകൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ നാടകീയമായ മാറ്റങ്ങളും ഈ അണിയറ നീക്കങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇന്ത്യാബുൾസ് ഹൗസിങ് ഫിനാൻസ് എന്ന സ്ഥാപനമാണ് ഇൻസോൾവൻസി ആൻഡ് ബാങ്ക്റപ്റ്റ്സി കോഡിലെ സെക്ഷൻ 95 പ്രകാരം സുഭാഷ് ചന്ദ്രയ്ക്കെതിരെ പാപ്പരത്ത നടപടികൾക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. ഇവിടെ 22,006 കോടി രൂപ എന്നത് സുഭാഷ് ചന്ദ്ര നേരിട്ട് ബാങ്കുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായി എടുത്ത കടമല്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. മറിച്ച്, എസ്സൽ ഗ്രൂപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കമ്പനികൾ എടുത്ത വായ്പകൾക്ക് അദ്ദേഹം നിന്ന വ്യക്തിഗത ഗ്യാരണ്ടികളുടെ ആകെ തുകയാണിത്. ഈ കൂറ്റൻ ബാധ്യത തീർക്കാൻ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ച ഒത്തുതീർപ്പ് വ്യവസ്ഥ കേവലം 6.25 കോടി രൂപയും, ഒപ്പം പാപ്പരത്ത നടപടികളുടെ ചെലവിലേക്കായി 25 ലക്ഷം രൂപയും നൽകാമെന്നതായിരുന്നു.
ഈ വിചിത്രമായ ഒത്തുതീർപ്പ് വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് ആദ്യം അംഗീകാരം ലഭിച്ചത് എന്നതിന്റെ പിന്നിലെ കഥകൾ ഇന്ത്യ ടുഡേ റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യം കേസ് പരിഗണിച്ച രണ്ടംഗ എൻസിഎൽടി ബെഞ്ചിൽ തന്നെ വലിയ അഭിപ്രായ ഭിന്നതകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒത്തുതീർപ്പിനെ ഒരു അംഗം അനുകൂലിച്ചപ്പോൾ, റസല്യൂഷൻ പ്രൊഫഷണലിന്റെ നടപടികളിലെ ഗുരുതരമായ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി രണ്ടാമത്തെ അംഗം ഇതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. ഇതോടെ വിധി പറയാനായി കേസ് മൂന്നാമതൊരു അംഗത്തിന് വിട്ടു.
ഓഗസ്റ്റ് 25-ന് ഈ മൂന്നാമത്തെ അംഗം സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ 6.25 കോടിയുടെ ഒത്തുതീർപ്പ് പദ്ധതിക്ക് അംഗീകാരം നൽകി. മാത്രമല്ല, ഈ ഒത്തുതീർപ്പിനെ എതിർത്ത ബാങ്കുകൾ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവർക്കും ഈ വിധി ബാധകമാണെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. ഇതിനുപുറമെ, 1260-ഓളം വ്യക്തികൾ അനിൽ കുമാർ, സുനിൽ ജെയിൻ എന്നിവർ വഴി നൽകിയ ക്ലെയിമുകൾ തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ, ഈ കേസ് വീണ്ടും പഴയ രണ്ടംഗ ബെഞ്ചിൽ എത്തിയപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. മൂന്ന് അംഗങ്ങളുടെയും അഭിപ്രായങ്ങൾ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഒത്തുതീർപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു വ്യക്തമായ ഭൂരിപക്ഷ അഭിപ്രായം ഇല്ലെന്ന് ഓഗസ്റ്റ് 31ന് ബെഞ്ച് വിലയിരുത്തി. തുടർന്നാണ് വിഷയം എൻസിഎൽടി പ്രസിഡന്റിന്റെ മുന്നിലെത്തുന്നതും, അദ്ദേഹം ഇതിനായി അഞ്ചംഗ പ്രത്യേക ബെഞ്ച് രൂപീകരിക്കുന്നതും. ഈ പുതിയ അഞ്ചംഗ ബെഞ്ചാണ് ഇപ്പോൾ സുഭാഷ് ചന്ദ്രയ്ക്ക് അനുകൂലമായി വന്ന ഓഗസ്റ്റ് 25-ലെ വിധി പൂർണ്ണമായും മരവിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. വിഷയം വീണ്ടും വിശദമായി വാദം കേൾക്കുന്നതുവരെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ പേരിലുള്ള യാതൊരു സ്വത്തുക്കളും നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ വിൽക്കുകയോ കൈമാറ്റം ചെയ്യുകയോ പാടില്ലെന്നും കർശന നിർദ്ദേശം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
സ്വകാര്യ വ്യവസായികൾ ഇത്തരം പാപ്പരത്ത നിയമങ്ങളിലെ പഴുതുകളിലൂടെ വലിയ കടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഊരിപ്പോരാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, സർക്കാർ മേഖലയിലെ കമ്പനികളുടെ തകർച്ചയുടെ കാരണങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. കർണാടക സർക്കാരിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലായിരുന്ന എൻജിഇഎഫ് എന്ന സ്ഥാപനം തകർന്നപ്പോൾ, സമാന മേഖലയിലുള്ള കേന്ദ്ര പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനമായ ഭെൽ (BHEL) പിടിച്ചുനിന്നത് ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. എൻജിഇഎഫിന്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണം വിദേശ കമ്പനികളുടെ കടന്നുവരവല്ല, മറിച്ച് മറ്റ് മൂന്ന് കാരണങ്ങളായിരുന്നു.
ഒന്ന്, പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ കമ്പനിയെ സഹായിക്കാൻ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനുള്ളത്ര സാമ്പത്തിക ശേഷി സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ട്, ഭെൽ രാജ്യമൊട്ടാകെ പലതരം ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിറ്റഴിച്ചപ്പോൾ എൻജിഇഎഫ് അവരുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ കർണാടകയിൽ മാത്രമാണ് വിറ്റിരുന്നത്. മൂന്നാമത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കാരണം ആ ഫാക്ടറി നിന്നിരുന്ന ഭൂമിയുടെ ഉയർന്ന വിലയാണ്. ബെംഗളൂരു നഗരത്തിലെ ആ ഭൂമിക്ക് കോടികൾ വിലവന്നതോടെ, നഷ്ടത്തിലായ കമ്പനിയെ രക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സർക്കാരിന് സാമ്പത്തികമായി ലാഭം ആ കമ്പനി പൂട്ടി ഭൂമി വിൽക്കുന്നതിലായിരുന്നു.
സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ കേസിൽ ബാങ്കുകളുടെ പണം തിരികെ ലഭിക്കുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ എൻസിഎൽടിയുടെ പുതിയ ബെഞ്ചിന്റെ അന്തിമ വിധി നിർണ്ണായകമാകും. വലിയ ബാധ്യതകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കോർപ്പറേറ്റ് ഭീമന്മാർ നടത്തുന്ന തന്ത്രങ്ങളും, മറുവശത്ത് ഭൂമിയുടെ വിലയോ മറ്റ് സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങളോ കാരണം വലിയ വ്യവസായങ്ങൾ തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നതും സാമ്പത്തിക ലോകത്തെ അദൃശ്യമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളായി തുടരുകയാണ്. ഇത്തരം താല്പര്യങ്ങൾ സാധാരണക്കാരായ നിക്ഷേപകരുടെയും നികുതിദായകരുടെയും കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് എന്നും അപ്പുറത്താണ്.
A five-member NCLT bench has stayed the controversial ₹6.25-crore settlement plan for Zee founder Subhash Chandra's ₹22,000-crore personal guarantee liabilities, blocking him from transferring assets. This highlights corporate attempts to use insolvency loopholes. In a parallel look at industrial failures, the collapse of state-owned NGEF while central-owned BHEL thrived wasn't just due to globalization. NGEF failed because of state funding limits, an undiversified market, and a structural incentive where its prime Bengaluru real estate became more valuable than reviving the factory itself.