13.6 കോടി കുട്ടികള്‍ ഇപ്പോഴും സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പുറത്തുനില്‍ക്കുമ്പോഴും, ദാരിദ്ര്യവും പോഷകാഹാരക്കുറവും മൂലമുള്ള പ്രതിസന്ധികള്‍ നേരിടുമ്പോഴും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള 7.1 കോടി കുട്ടികള്‍ സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളിലെ ആദ്യതലമുറ പഠിതാക്കളായി മാറിയെന്ന് ഓക്‌സ്ഫഡ് സര്‍വകലാശാലയുടെ പഠനം. ഇന്ത്യയിലിത് 2.8 കോടിയാണ്. ഈ 2.8 കോടി കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആറുവര്‍ഷത്തെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് അവരുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രധാന നാഴികക്കല്ലാണ്. കുടുംബത്തില്‍ ഈ തലത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്ന ആദ്യ തലമുറയാണ് ഇവര്‍.
ദാരിദ്ര്യം മൂലം ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കുട്ടികള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണം, അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങള്‍, ക്ലാസ് മുറികളിലെ ഇടം എന്നിവ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ലോകത്ത് പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു വെളിച്ചമാണ് ഈ നേട്ടമെന്ന് ഓക്‌സ്ഫഡ് സര്‍വകലാശാല ആഗോളതലത്തില്‍ നടത്തിയ പഠന റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പറയുന്നു. 108 രാജ്യങ്ങളിലായി 7.1 കോടി കുട്ടികള്‍ കുടുംബത്തിലെ ആദ്യതലമുറ പഠിതാക്കളായപ്പോള്‍, 13.6 കോടി കുട്ടികള്‍ ഇപ്പോഴും സ്‌കൂളില്‍ പോകാതെ പുറത്തുനില്‍ക്കുന്നു. ഇവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും പലവിധത്തിലുള്ള ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്.
'ഓക്‌സ്ഫഡ് പോവര്‍ട്ടി ആന്‍ഡ് ഹ്യൂമന്‍ ഡെവലപ്മെന്റ് ഇനിഷ്യേറ്റീവ്' തയ്യാറാക്കിയ റിപ്പോര്‍ട്ട് അനുസരിച്ച്, 97 രാജ്യങ്ങളിലെ അഞ്ച് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള 25.2 കോടി കുട്ടികള്‍, അതായത് പഠനവിധേയമാക്കിയ ആകെ കുട്ടികളുടെ പകുതിയോളം പോഷകാഹാരക്കുറവോ പലവിധത്തിലുള്ള ദാരിദ്ര്യമോ അല്ലെങ്കില്‍ ഇവ രണ്ടും കൂടിയോ അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്. അഞ്ച് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള 51.8 കോടി കുട്ടികളുടെ വിവരങ്ങളാണ് ഗവേഷകര്‍ വിശകലനം ചെയ്തത്. അവര്‍ക്ക് ആവശ്യത്തിന് പോഷകാഹാരം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് മാത്രമല്ല, അവര്‍ ജീവിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും പഠനം പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്.
ഐക്യരാഷ്ട്ര വികസന പദ്ധതിയുമായി ചേര്‍ന്ന് വികസിപ്പിച്ച ആഗോള 'മള്‍ട്ടിഡൈമന്‍ഷണല്‍ പോവര്‍ട്ടി ഇന്‍ഡക്‌സ്' ഉപയോഗിച്ചാണ് ഈ പഠനം നടത്തിയത്. കേവലം വരുമാനത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അളവുകോലുകളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ജീവിതനിലവാരം എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുന്ന 10 സൂചകങ്ങളിലൂടെയാണ് പഠനം ദാരിദ്ര്യത്തെ വിലയിരുത്തുന്നത്. പട്ടിണി, പാര്‍പ്പിടം, മോശം ശുചിത്വ സംവിധാനങ്ങള്‍, വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള പരിമിതമായ അവസരങ്ങള്‍ എന്നിവ എങ്ങനെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും കുട്ടികളെ ഒരേസമയം ഒന്നിലധികം പ്രതിസന്ധികളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നുവെന്നും ഈ കണ്ടെത്തലുകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ദാരിദ്ര്യവും പോഷകാഹാരക്കുറവും
പഠനം നടത്തിയ 97 രാജ്യങ്ങളിലെ അഞ്ച് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികളില്‍ മൂന്നിലൊന്നും പോഷകാഹാരക്കുറവ് അനുഭവിക്കുന്നവരാണെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് വളര്‍ച്ചയില്ലാത്തവര്‍, ഭാരക്കുറവുള്ളവര്‍ എന്നിവരും ഈ കണക്കില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഏകദേശം 9.6 കോടി കുട്ടികള്‍ പോഷകാഹാരക്കുറവും പലവിധത്തിലുള്ള ദാരിദ്ര്യവും ഒരേസമയം അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്. പഠനവിധേയമാക്കിയ 51.8 കോടി കുട്ടികളില്‍ അഞ്ചിലൊന്ന് വരുമിത്. ഈ കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, പോഷകാഹാരക്കുറവിനൊപ്പം വിദ്യാഭ്യാസം, ശുചിത്വം, കുടിവെള്ളം, വൈദ്യുതി, പാര്‍പ്പിടം, ആരോഗ്യ സേവനങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ അഭാവവും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്.
13.6 കോടി കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളിന് പുറത്ത്
ദാരിദ്ര്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും പഠനം പരിശോധിച്ചു. 108 രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ഏകദേശം 104 കോടി സ്‌കൂള്‍ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളെയാണ് പഠനവിധേയമാക്കിയത്. ഇതില്‍ 13.6 കോടി കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകാത്തവരാണ്. ഇവരില്‍ 11.0 കോടി കുട്ടികളും (80 ശതമാനത്തിലധികം) ബഹുമുഖ ദാരിദ്ര്യത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ദാരിദ്ര്യവും സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അഭാവവും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ ശരാശരി അഞ്ച് അധിക പ്രയാസങ്ങള്‍ കൂടി നേരിടുന്നുണ്ടെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ആകെ കണക്കാക്കിയാല്‍, പഠനവിധേയമാക്കിയ സ്‌കൂള്‍ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളില്‍ 31 ശതമാനവും ഒന്നുകില്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകാത്തവരോ, ബഹുമുഖ ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നവരോ അല്ലെങ്കില്‍ ഇവ രണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നവരോ ആണ്. സ്‌കൂളുകള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കണമെന്നില്ലെന്ന് ഈ കണ്ടെത്തലുകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത, ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍, കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം, അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രാപ്യത എന്നിവയെല്ലാം കുട്ടികളുടെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.
ഒരേ കുടുംബത്തിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് വ്യത്യസ്ത അനുഭവങ്ങള്‍
ഒരേ കുടുംബത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികളില്‍ ദാരിദ്ര്യം ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനം തുല്യമല്ലെന്ന് ഗവേഷകര്‍ കണ്ടെത്തി. ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന മൂന്നിലൊന്നിലധികം കുട്ടികള്‍ ഒരേ കുടുംബത്തിലെ മറ്റ് കുട്ടികളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഒരു കുട്ടി പോഷകാഹാരക്കുറവ് നേരിടുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു കുട്ടിക്ക് ആ പ്രശ്‌നം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു കുട്ടി സ്‌കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അതേ കുടുംബത്തിലെ മറ്റൊരു കുട്ടി വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കാതെ പുറത്തുനിന്നേക്കാം.
കുടുംബത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാത്രം ദാരിദ്ര്യം അളന്നാല്‍ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും വ്യക്തിഗത സാഹചര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് ഈ കണ്ടെത്തലുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. കൂടാതെ, പിന്നാക്ക കുടുംബങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നയങ്ങള്‍ ആ കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികളുടെ വ്യത്യസ്ത ആവശ്യങ്ങളെ കൃത്യമായി പരിഗണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യവും ഇത് ഉയര്‍ത്തുന്നുണ്ട്.
സ്ത്രീകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമവും
സ്ത്രീകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം കുട്ടികളുടെ ഭാവി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ നിര്‍ണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പഠനം കണ്ടെത്തി. പലവിധ ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന മൂന്നില്‍ രണ്ട് ഭാഗത്തിലധികം കുട്ടികളും ആറുവര്‍ഷത്തെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം പോലും പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ഒരു സ്ത്രീ പോലുമില്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ളവരാണ്. എന്നാല്‍, ആറുവര്‍ഷത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ പുരുഷന്മാരില്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ അനുപാതം പകുതിയോളം മാത്രമാണ്. ദാരിദ്ര്യവും സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അഭാവവും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടികളിലാണ് ഈ വ്യത്യാസം കൂടുതല്‍ വ്യക്തമാകുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള കുട്ടികളില്‍ 82 ശതമാനവും ആറുവര്‍ഷത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം നേടാത്ത സ്ത്രീകളുള്ള കുടുംബങ്ങളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ പുരുഷന്മാരുടെ കാര്യത്തില്‍ ഇത് 62 ശതമാനമാണ്.
സ്ത്രീകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ അവസരങ്ങള്‍ അടുത്ത തലമുറയുടെ വിദ്യാഭ്യാസവുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ടെന്ന് ഈ കണക്കുകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സ്ത്രീകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് മാത്രം കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവില്ലെന്നും പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസ ലഭ്യതയുടെ കാര്യത്തില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളും ആണ്‍കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങളും റിപ്പോര്‍ട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. 19 രാജ്യങ്ങളില്‍, ആണ്‍കുട്ടികളെ അപേക്ഷിച്ച് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്നില്ല. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ വ്യത്യാസം രേഖപ്പെടുത്തിയത്. ഇവിടെ 67 ശതമാനം പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളിന് പുറത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആണ്‍കുട്ടികളുടെ നിരക്ക് 47 ശതമാനമാണ്.
പാകിസ്താനില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ നിരക്ക് 30.2 ശതമാനവും ആണ്‍കുട്ടികളുടേത് 22.3 ശതമാനവുമാണ്. സെന്‍ട്രല്‍ ആഫ്രിക്കന്‍ റിപ്പബ്ലിക്കില്‍ ഇത് യഥാക്രമം 29.3 ശതമാനവും 21.5 ശതമാനവുമാണ്. ഗിനിയയില്‍ 41.3 ശതമാനം പെണ്‍കുട്ടികളും 33.7 ശതമാനം ആണ്‍കുട്ടികളും സ്‌കൂളിന് പുറത്താണ്. എന്നിരുന്നാലും, കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ മേഖലകളിലും ലിംഗപരമായ ഈ വ്യത്യാസം ഒരുപോലെയല്ല. പല മേഖലകളിലും പെണ്‍കുട്ടികളേക്കാള്‍ ആണ്‍കുട്ടികളെയാണ് പോഷകാഹാരക്കുറവ് കൂടുതല്‍ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നത്.
7.1 കോടി കുട്ടികള്‍ ആദ്യതലമുറ പഠിതാക്കളാകുന്നു
റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന വ്യാപകമായ പ്രയാസങ്ങള്‍ക്കിടയിലും വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തുണ്ടായ പുരോഗതിയും ഗവേഷകര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 108 രാജ്യങ്ങളിലായി 10-നും 17-നും ഇടയില്‍ പ്രായമുള്ള ഏകദേശം 7.1 കോടി കുട്ടികള്‍ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ ആദ്യമായി ആറുവര്‍ഷത്തെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവരാണ്. റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ഇവരെ 'വിദ്യാഭ്യാസ പയനിയര്‍മാര്‍' എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവരില്‍ പകുതിയോളവും തെക്കേ ഏഷ്യയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഇവിടെ 10-നും 17-നും ഇടയില്‍ പ്രായമുള്ള ഒമ്പതില്‍ ഒരു കുട്ടി വീതം ആദ്യതലമുറ പഠിതാവായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.
ഇതില്‍ 2.8 കോടിയോളം കുട്ടികളുമായി ഇന്ത്യയാണ് മുന്നില്‍. ബംഗ്ലാദേശ് (30 ലക്ഷത്തിലധികം), പാകിസ്ഥാന്‍ (ഏകദേശം 20 ലക്ഷം) എന്നിവയാണ് തൊട്ടുപിന്നില്‍. നേപ്പാളില്‍ ഏകദേശം 8.37 ലക്ഷവും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ 5.08 ലക്ഷവും പയനിയര്‍ കുട്ടികളുണ്ട്. ഇന്ത്യ, ഭൂട്ടാന്‍, ബംഗ്ലാദേശ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളില്‍ ആദ്യതലമുറ പഠിതാക്കളാകുന്ന 10-നും 17-നും ഇടയില്‍ പ്രായമുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളുടെ അനുപാതം ആണ്‍കുട്ടികളേക്കാള്‍ കൂടുതലാണെന്നും പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതി ഒരേ കുടുംബത്തിനുള്ളില്‍ പോലും തുല്യമായി പങ്കുവെക്കപ്പെടുന്നില്ല. ആഗോളതലത്തില്‍, ഇത്തരം പയനിയര്‍ കുട്ടികളില്‍ 9 ശതമാനവും ജീവിക്കുന്നത് സമാന പ്രായത്തിലുള്ള മറ്റ് കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകാത്ത കുടുംബങ്ങളിലാണ്.
കുടുംബ വരുമാനത്തിനപ്പുറം പോഷകാഹാരം, വിദ്യാഭ്യാസം, ശുദ്ധജലം, ആരോഗ്യം, പാര്‍പ്പിടം തുടങ്ങിയവയുടെ ഒരേസമയത്തുള്ള അഭാവമാണ് കുട്ടികളുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് പ്രധാന കാരണമാകുന്നതെന്നും ഇത്തരം ബഹുമുഖ പ്രതിസന്ധികള്‍ തലമുറകളോളം തുടരുന്ന ദാരിദ്ര്യത്തിന് വഴിവെക്കുന്നുവെന്നും പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാല്‍ ഒരേ കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ കുട്ടികള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന വ്യത്യാസങ്ങള്‍ കൂടി കണക്കിലെടുത്ത്, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക സംരക്ഷണം എന്നിവ സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ നയങ്ങളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. ഇന്ത്യയില്‍ 2.8 കോടി കുട്ടികള്‍ ആദ്യതലമുറ പഠിതാക്കളായി മാറിയത് വലിയ നേട്ടമാണെങ്കിലും ആറുവര്‍ഷത്തെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടുമാത്രം ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാനാകില്ലെന്നും മറ്റ് അടിസ്ഥാന ജീവിത പ്രയാസങ്ങള്‍ കൂടി പരിഹരിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ഈ വിദ്യാഭ്യാസ പുരോഗതി മികച്ച ഭാവി അവസരങ്ങളായി മാറുകയുള്ളൂ എന്നും റിപ്പോര്‍ട്ട് അടിവരയിടുന്നു.
A recent global study by the Oxford Poverty and Human Development Initiative (OPHI) and the United Nations Development Programme (UNDP) highlights the educational progress of millions of children in developing countries, while also exposing the continuing scale of child poverty and deprivation. According to the Global Multidimensional Poverty Index report, 71 million children across 108 countries have become the first in their families to complete six years of schooling, described in the report as “pioneer children.” India accounts for the largest share, with 2.8 crore children becoming first-generation learners. Bangladesh has around 3 million and Pakistan around 2 million such children. The report also notes that in countries including India, Bhutan and Bangladesh, girls outnumber boys among these first-generation learners.