ഇന്ത്യയിലെ വന്കിട നഗരങ്ങളില് കാണുന്ന ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളും വലിയ മാളുകളും രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയുടെ അടയാളങ്ങളായി പലപ്പോഴും ആഘോഷിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാല് ഈ തിളക്കത്തിന് പിന്നില് ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ കടുത്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും കുറഞ്ഞ കൂലിയും ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു പ്രശസ്തമായ റസിഡന്ഷ്യല് സമുച്ചയത്തിലെ ജീവിതച്ചിലവ് പരിശോധിച്ചാല് മാത്രം ഈ വലിയ സാമ്പത്തിക വിടവ് വ്യക്തമാകും. അവിടെ ഒരാള്ക്ക് ഒരു ദിവസത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി മാത്രം നാനൂറ് രൂപയോളം ചിലവ് വരുമ്പോള് രണ്ട് പേരടങ്ങുന്ന ദമ്പതികള്ക്ക് മാസത്തില് ഇരുപത്തിനാലായിരം രൂപയോളം കണ്ടെത്തേണ്ടി വരുന്നു.
സാധാരണ കുടുംബങ്ങള് വരുമാനത്തിന്റെ നാല്പ്പത് ശതമാനം ഭക്ഷണത്തിനായി മാറ്റിവെക്കുന്നു എന്ന കണക്ക് വെച്ചുനോക്കിയാല് ഇത്തരം ഒരു ജീവിതം നയിക്കാന് ഒരു കുടുംബത്തിന് മാസം അറുപതിനായിരം രൂപയെങ്കിലും വരുമാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ വെറും അഞ്ച് ശതമാനം വരുന്ന ഉന്നത കുടുംബങ്ങള്ക്ക് മാത്രമേ ഈ തുക താങ്ങാന് സാധിക്കൂ എന്ന് ഔദ്യോഗിക കണക്കുകള് വ്യക്തമാക്കുമ്പോള് ബാക്കി വരുന്ന തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച് ശതമാനം ജനങ്ങള്ക്കും ഈ ജീവിതരീതി തികച്ചും അപ്രാപ്യമായി തുടരുകയാണ്.
നോര്വേയില് ആകെ തൊഴിലാളികളുടെ മുപ്പത് ശതമാനത്തിലധികവും അമേരിക്കയില് പതിനഞ്ച് ശതമാനത്തോളവും ആളുകള് സര്ക്കാര് മേഖലയില് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് ഇന്ത്യയില് ഈ നിരക്ക് വെറും എട്ട് ശതമാനത്തിലും താഴെ മാത്രമാണ്
അദൃശ്യരായ തൊഴിലാളികള് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ആഡംബരങ്ങള്
നമ്മുടെ നഗരങ്ങളിലെ ഉയര്ന്ന വര്ഗ്ഗത്തിന്റെ സുഖജീവിതം സാധ്യമാകുന്നത് പുലര്ച്ചെ മുതല് അര്ദ്ധരാത്രി വരെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു വലിയ തൊഴിലാളി ശൃംഖലയുടെ പുറത്താണ്. അടുക്കള ജീവനക്കാരും സെര്വര്മാരും ശുചീകരണ തൊഴിലാളികളും തങ്ങളുടെ വിയര്പ്പൊഴുക്കി പണിയെടുക്കുമ്പോള് അവര്ക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ജീവിക്കാന് തികയാത്ത തുച്ഛമായ വേതനം മാത്രമാണ്. വിളവെടുക്കുന്ന ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് കൃത്യമായ ലാഭം ലഭിക്കാത്ത കര്ഷകരും ഈ വ്യവസ്ഥാപിത ചൂഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നുണ്ട്. രാജ്യത്തിന്റെ വലിയ സാമ്പത്തിക വളര്ച്ചാ പ്രസംഗങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഈ സാധാരണക്കാരുടെ അവകാശങ്ങളെയോ കൃത്യമായ കൂലിയെയോ സ്പര്ശിക്കുന്നതേയില്ല. ചരിത്രപരമായി ഏറെ പുരോഗമനം അവകാശപ്പെടുന്ന തമിഴ്നാട്ടിലോ രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലോ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാത്തത് നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതി തന്നെ തൊഴിലാളികളെ അടിമവേലയ്ക്ക് സമാനമായ സാഹചര്യത്തില് നിലനിര്ത്താന് രൂപകല്പ്പന ചെയ്തതാണെന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വിരല് ചൂണ്ടുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര ശമ്പള വ്യത്യാസങ്ങളും പര്ച്ചേസിംഗ് പവര് പാരിറ്റിയുടെ കെണിയും
ന്യൂയോര്ക്കിലെയും ഡല്ഹിയിലെയും തൊഴിലാളികളുടെ വരുമാനം താരതമ്യം ചെയ്താല് ഇന്ത്യയിലെ അധ്വാനത്തിന് ലഭിക്കുന്ന വില എത്രത്തോളം കുറവാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടും. ന്യൂയോര്ക്കില് ശക്തമായ യൂണിയന് പിന്ബലമുള്ള ഒരു ശുചീകരണ തൊഴിലാളിക്ക് മാസം മൂന്നര ലക്ഷം രൂപയിലധികം അടിസ്ഥാന ശമ്പളം ലഭിക്കുമ്പോള് ഡല്ഹിയിലെ കരാര് തൊഴിലാളികള്ക്ക് ലഭിക്കുന്നത് വെറും പതിനെട്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ് രൂപ മാത്രമാണ്. ഓണ്ലൈന് ഡെലിവറി മേഖലയിലെ ജീവനക്കാരുടെ കാര്യത്തിലും ഈ വ്യത്യാസം വളരെ വലുതാണ്. ഇന്ത്യയില് ജീവിതച്ചിലവ് കുറവാണെന്നും അതിനാല് വാങ്ങല് ശേഷി കൂടുതലാണെന്നും കാണിച്ച് പര്ച്ചേസിംഗ് പവര് പാരിറ്റി എന്ന സൂചികയിലൂടെ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധര് ഈ അസമത്വത്തെ ന്യായീകരിക്കാന് ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. എന്നാല് ഈ ഫോര്മുലകള് പട്ടിണി കിടക്കാതെ വെറുതെ ജീവന് നിലനിര്ത്താന് മാത്രമേ സഹായിക്കൂ എന്നതുമാത്രമാണ് സത്യം. മാസം പതിനയ്യായിരം രൂപ വാങ്ങുന്ന ഒരു കരാര് തൊഴിലാളിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു മെഡിക്കല് എമര്ജന്സി ഉണ്ടായാല് അയാളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവിതം പൂര്ണ്ണമായും തകരുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇന്നുള്ളത്.
വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ തൊഴില് മാതൃകകളും ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മയും
തൊഴിലാളികളുടെ ഇത്തരം ദുരിതങ്ങള് കുറയ്ക്കുന്നതിനായി സര്ക്കാര് മേഖലയില് കൂടുതല് തൊഴിലവസരങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കാന് വികസിത രാജ്യങ്ങള് ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. നോര്വേയില് ആകെ തൊഴിലാളികളുടെ മുപ്പത് ശതമാനത്തിലധികവും അമേരിക്കയില് പതിനഞ്ച് ശതമാനത്തോളവും ആളുകള് സര്ക്കാര് മേഖലയില് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് ഇന്ത്യയില് ഈ നിരക്ക് വെറും എട്ട് ശതമാനത്തിലും താഴെ മാത്രമാണ്. അതിനൊപ്പം തന്നെ നിലവിലുള്ള സര്ക്കാര് തസ്തികകളില് വലിയൊരു പങ്ക് ഒഴിവുകള് നികത്താതെ ഇട്ടിരിക്കുകയുമാണ്. ഇന്ത്യയില് നിലവിലുള്ള ചുരുക്കം ചില സര്ക്കാര് ജീവനക്കാര്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഉയര്ന്ന ശമ്പളവും സ്വകാര്യ അല്ലെങ്കില് കരാര് തൊഴിലാളികള്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ കൂലിയും തമ്മില് വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. മറ്റ് വികസ്വര രാജ്യങ്ങളില് പോലും കാണാത്ത വിധത്തിലുള്ള ഈ വലിയ ശമ്പള വിടവ് നിലനിര്ത്തുന്നതിലൂടെ രാഷ്ട്രീയക്കാര് തങ്ങളുടെ വോട്ട് ബാങ്കുകളെ സുരക്ഷിതമാക്കാന് മാത്രമാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.
ധനികരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നികുതി വ്യവസ്ഥയും സാധാരണക്കാരന്റെ ദുരിതവും
ഇന്ത്യയിലെ നഗരങ്ങളില് തകര്ന്ന റോഡുകളും മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളും തകര്ന്ന സര്ക്കാര് സ്കൂളുകളും സാധാരണ കാഴ്ചയാകാന് കാരണം തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങള്ക്ക് ആവശ്യത്തിന് ഫണ്ടില്ലാത്തതാണ്. വികസിത രാജ്യങ്ങളില് ധനികര് തങ്ങളുടെ പ്രോപ്പര്ട്ടിയുടെ യഥാര്ത്ഥ വിപണി മൂല്യത്തിന് അനുസരിച്ച് വലിയ തുക നികുതിയായി നല്കുമ്പോള് ഇന്ത്യയിലെ നികുതി വ്യവസ്ഥ ധനികര്ക്ക് അനുകൂലമായാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. കാലിഫോര്ണിയയില് പതിനാറ് കോടി രൂപ മൂല്യമുള്ള ഒരു പ്രോപ്പര്ട്ടിക്ക് അതിന്റെ വിപണി മൂല്യത്തിന്റെ ഒരു ശതമാനം നികുതി ഈടാക്കുമ്പോള് ഡല്ഹിയിലെ അമ്പത് കോടി വിലവരുന്ന ആഡംബര വീടിന് ഈടാക്കുന്നത് വെറും ഒന്നര ലക്ഷം രൂപ മാത്രമാണ്. ധനികര്ക്ക് മേല് കൃത്യമായ നികുതി ഏര്പ്പെടുത്താന് തോമസ് പിക്കെറ്റിയെപ്പോലുള്ള സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞര് പല വഴികളും നിര്ദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇവിടെയുള്ള മാധ്യമങ്ങളും ഉയര്ന്ന മധ്യവര്ഗ്ഗവും അതിനെ ശക്തമായി എതിര്ക്കുന്നു. തങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന ഗവണ്മെന്റുകള് ആര്ക്കുവേണ്ടിയാണ് നിയമങ്ങള് ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്ന് ഇന്ത്യയിലെ അധ്വാനിക്കുന്ന തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച് ശതമാനം ജനവിഭാഗം മനസ്സിലാക്കാത്തിടത്തോളം കാലം ഈ വ്യവസ്ഥാപിത അസമത്വം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും.
India's modern cities, luxury residential complexes, and shopping malls are often seen as symbols of economic progress. However, rising living costs have highlighted a widening gap between affluent households and the majority of the population. An analysis of expenses at a premium residential complex in Tamil Nadu suggests that a couple may need around ₹24,000 per month for food alone. Based on estimates that average families spend about 40% of their income on food, a household would require a monthly income of at least ₹60,000 to sustain such a lifestyle. Official data indicates that only a small share of Indian households can comfortably afford this level of expenditure, underscoring the country's growing income inequality.