വിജയ് ജയിച്ചു; 'ജനനായകൻ' തോറ്റു

"Jananayagan is not the farewell Vijay deserved."

സിനിമാ നിരൂപണം എന്നതിലുപരി, ഇതൊരു പ്രതിഷേധമാണ്. മുപ്പതിലധികം വർഷങ്ങളായി ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ഭാഗമായി നിന്ന, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള സൂപ്പർസ്റ്റാറുകളിൽ ഒരാളായ ദളപതി വിജയ്‌ക്ക് ലഭിച്ച യാത്രയയപ്പിനെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇത് നൂറ് ശതമാനവും ഒരു വിജയ് ആരാധകന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്നാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.

ഒരു സൂപ്പർസ്റ്റാറിന്റെ അവസാന സിനിമയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭാരമുണ്ടാകും. പ്രേക്ഷകർ ഒരു "നല്ല സിനിമ" മാത്രമല്ല പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ആ നടനെ ഇത്രയും വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിക്കാൻ കാരണമായ എല്ലാ ഘടകങ്ങളെയും ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു യാത്രയയപ്പാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുക. പ്രത്യേകിച്ച് അത് ദളപതി വിജയ്‌യുടെ അവസാന സിനിമയാകുമ്പോൾ.

ആരാണ് വിജയ്? 33 വർഷത്തെ സിനിമാജീവിതം. 69 സിനിമകൾ. സിനിമയിൽ നിന്ന് വിരമിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രതിഫലം വാങ്ങിയിരുന്ന നടന്മാരിൽ ഒരാൾ. പക്ഷേ വിജയ് സിനിമ വിട്ടത് വിശ്രമിക്കാനായിരുന്നില്ല. അതിലും വലിയ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു. വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളുമായി അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. വെറും രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, തന്റെ അവസാന സിനിമ റിലീസ് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപേ തമിഴ്നാടിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി.

ഒരു സൂപ്പർസ്റ്റാറിന്റെ ആരാധകശക്തി എങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയശക്തിയായി മാറ്റാം എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി വിജയ് മാറി. ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടതെല്ലാം യാഥാർഥ്യമായി. ലോകത്ത് വളരെ ചുരുക്കം ആളുകൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വിജയകഥ. പക്ഷേ നിർഭാഗ്യവശാൽ, അത്തരമൊരു മനുഷ്യനോടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമാജീവിതത്തോടും നീതി പുലർത്താൻ 'ജനനായകൻ' കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. സത്യത്തിൽ തമിഴ്നാട് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് ഈ സിനിമ റിലീസ് ചെയ്യാതിരുന്നത് വിജയ്‌ക്ക് ഗുണം ചെയ്തെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. കാരണം ആളുകൾ ഈ സിനിമ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ, "ഇത്രയും മോശം സിനിമ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരാളെ എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കും?" എന്ന തരത്തിലുള്ള ട്രോളുകൾ വരെ വന്നേനേ. അത്രയേറെ നിരാശപ്പെടുത്തി ജനനായകൻ.

ആദ്യം തന്നെ, ആളുകൾ വിജയ്‌യുടെ സിനിമയ്ക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുക്കുന്നതും കഥ കാണാനല്ല, വിജയ്‌യെ കാണാനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഫസ്റ്റ് ഡേ ഫസ്റ്റ് ഷോയ്ക്ക് ആരാധകർ തള്ളിക്കയറുന്നത്. കോവിഡ് ലോക്ക്ഡൗണിന് ശേഷം തിയറ്ററിൽ ഇറങ്ങിയ ആദ്യ സിനിമ 'മാസ്റ്റർ' ആയിരുന്നു. ഒരുപാട് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിയറ്ററിൽ കയറിയതുകൊണ്ടാണോ, അതോ സ്ക്രീനിൽ വിജയ് വന്നതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ വിജയ്‌യുടെ ഇൻട്രോ വന്ന നിമിഷം, തിയറ്ററിലുണ്ടായിരുന്ന പലരുടെയും കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ 'ജനനായകൻ' ആ ആദരം വിജയ്‌ക്ക് നൽകിയില്ല.

സംഭാഷണം പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ കയ്യടി വാങ്ങാൻ കഴിയുന്ന നടൻ. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടും, നടത്തം കൊണ്ടും, ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി കൊണ്ടും, ഒരു മുഴുവൻ തിയറ്ററിന്റെ എനർജി മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുന്ന അപൂർവ സൂപ്പർസ്റ്റാർ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 'ജനനായകൻ' കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നിയത് കഥയെയോ സംവിധാനത്തെയോ അല്ല. വിജയ്‌യുടെ ആ ഓറയെയാണ്. ഒരു കാലത്ത് തന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രസൻസ് കൊണ്ട് തിയറ്റർ ഇളക്കിമറിച്ച മനുഷ്യൻ, ഇവിടെ സ്വന്തം സിനിമയിൽ പോലും അതിഥിയായി വന്നതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്.

ചിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് ജയിലിൽ കഴിയുന്ന ദളപതി വെട്രികൊണ്ടൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെയാണ്. അയാൾ ഒരു തടവുകാരനാണെങ്കിലും, ജയിലിലുള്ളവർക്കും പൊലീസുകാർക്കും അയാളോട് പ്രത്യേക ബഹുമാനമുണ്ട്. അങ്ങനെ ജയിലർ ശ്രീകാന്ത് (ഗൗതം വാസുദേവ് മേനോൻ) വെട്രികൊണ്ടന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താകുന്നു. ശ്രീകാന്തിന് നാലുവയസ്സുള്ള ഒരു മകളുണ്ട്. അവളെ സൈന്യത്തിൽ ചേർക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. പിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ശ്രീകാന്ത് മരിക്കുന്നു. മകളായ മമിത ബൈജുവിന്റെ കഥാപാത്രത്തെ വിജയ് വളർത്തുന്നു. അതിനുശേഷം പതിവുപോലെ രാഷ്ട്രീയക്കാർ, പൊലീസ്, ഗുണ്ടകൾ, തീവ്രവാദികൾ, സർക്കാർ, എല്ലാവരും അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. അവസാനം വെട്രികൊണ്ടൻ തമിഴ്നാടിനെ രക്ഷിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ ഇരുപത് മിനിറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ ഇത് ഒരു സ്പൂഫ് സിനിമയായിരിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയത്. കാരണം കഥയില്ല. തിരക്കഥയില്ല. ദിശയില്ല. പക്ഷേ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്, മുഖ്യമന്ത്രിയായ വിജയ്‌യുടെ സിനിമയായതുകൊണ്ട് തന്നെ ജാതി, വർഗം, മതം, ലിംഗസമത്വം, മാനസികാരോഗ്യം, അഴിമതി തുടങ്ങി എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളും ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും സിനിമയിൽ കുത്തിനിറച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു സിനിമാസ്വാദകൻ എന്ന നിലയിൽ, രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം ഉണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം, ഒരു മോശം സിനിമയ്ക്ക് കയ്യടിക്കരുത് എന്ന തീരുമാനം പ്രേക്ഷകർ എടുക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചുകഴിഞ്ഞു.

സംവിധാനം, ഛായാഗ്രഹണം, എഡിറ്റിങ്, CGI, VFX, ഇവയെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകം എടുത്ത് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കാരണം സിനിമയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം AI ഉപയോഗിച്ച് സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. അതും വളരെ മോശം നിലവാരത്തിൽ. ഇപ്പോൾ പല സിനിമകളും AI ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇവിടെ അത് ഒരു കുറുക്കുവഴി പോലെ ഉപയോ​ഗിച്ചതായി തോന്നി. 300 കോടിയിലധികം ബജറ്റുള്ള സിനിമയാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒരു മിനിമം ടെക്നിക്കൽ നിലവാരമെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കില്ലേ? അഭിനേതാക്കളുടെ തന്നെ AI ഷോട്ടുകൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ട അവസ്ഥ എന്തായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ഇന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. CGIയും VFXഉം പലപ്പോഴും വീഡിയോ ഗെയിമിലെ കട്ട്‌സീനുകൾ പോലെയായിരുന്നു. ഇത് വിജയ്‌യുടെ അവസാന സിനിമയാണെന്ന കാര്യം ആരെങ്കിലും സിനിമ സെറ്റിൽ ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നോ എന്ന് പോലും സംശയമുണ്ട്.

അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം പതിവുപോലെ സിനിമയെ പല ഭാഗങ്ങളിലും താങ്ങിനിർത്തുന്നുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് വിജയ് ആരാധകർക്കായി അദ്ദേഹം അവസാനമായി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന രംഗം കുറച്ചൊക്കെ വികാരഭരിതമായിരുന്നു. കാരണം അത് ഒരു സിനിമയുടെ രംഗമല്ല, മറിച്ച് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വികാരം സിനിമ സൃഷ്ടിച്ചതല്ല, വിജയ് സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. മറ്റൊരു വിചിത്രമായ കാര്യം, സിനിമയിലെ പല കഥാപാത്രങ്ങളും മറ്റുഭാഷകളിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. പിന്നീട് അതെല്ലാം തമിഴിലേക്ക് ഡബ്ബ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ഈ സിനിമയുടെ നല്ല വശം എന്ന് തോന്നിയത് മമിത ബൈജു, പ്രകാശ് രാജ് എന്നിവരുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ്. ഇവർ രണ്ടുപേരും അസാധാരണ അഭിനേതാക്കളാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ നല്ല സ്ക്രീൻ പ്രസൻസുണ്ട്. ഈ സിനിമയിൽ ആത്മാർത്ഥമായി അഭിനയിച്ചത് ഇവർ മാത്രമാണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിരുന്നു. ഈ സിനിമ മുഴുവൻ കണ്ടിറങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്. സംവിധായകൻ, ടെക്നീഷ്യന്മാർ, അഭിനേതാക്കൾ, ഒരുപക്ഷേ വിജയ് പോലും ഈ സിനിമയെ അതിന്റെ അർഹിക്കുന്ന ഗൗരവത്തോടെ സമീപിച്ചിട്ടില്ല. എല്ലാവരും "ഇത് എങ്ങനെയെങ്കിലും തീർത്തിട്ട് പോകാം" എന്ന മനോഭാവത്തിലാണ് ജോലി ചെയ്തതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയാണ് 'ജനനായകൻ'.

വിജയ് അർഹിച്ച യാത്രയയപ്പ് ഇതായിരുന്നില്ല. ഇത്ര വലിയ ഒരു സിനിമാ പാരമ്പര്യത്തിന് അവസാനമായി കിട്ടേണ്ടിയിരുന്നത് ഒരു സാധാരണ സിനിമയല്ല, ഒരു ആഘോഷമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരു അവസാന സിനിമയ്ക്ക് മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ട് നീണ്ട പാരമ്പര്യം മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിജയ് സിനിമ ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും, വിജയ് എന്ന എന്റർടൈനർ സിനിമയുള്ളിടത്തോളം ഇവിടെ തന്നെ കാണും.